The Death of Robin Hood
Robin Hood een goedgemutste middeleeuwse volksheld die steelt van de rijken en geeft aan de armen? Vergeet het maar. Deze Robin Hood (Jackman) is een grimmig figuur. Hij deinst er niet voor terug om kelen door te snijden of hutten in de fik te steken met de bewoners er nog in.
Als er gevaar dreigt of er wraak genomen moet worden, is wat hem betreft alles geoorloofd. Zijn leven lang al vecht hij zich door een onherbergzaam landschap vol vijanden. Dat moet wel een keer misgaan, en dat doet het ook. Als hij levensgevaarlijk gewond raakt, ontwaakt hij in de ziekenboeg van de mysterieuze zuster Brigid (Comer).
Op haar serene eiland ziet hij de waarde van zo’n gemeenschap vol medemenselijkheid. Dat dwingt hem te kijken naar zijn eigen rol als de bruut die hij in de loop van zijn leven is geworden. Het geweld in dit historisch drama is niet voor tere zielen: het bloed vloeit rijkelijk en het sounddesign helpt een handje in die gewelddadige beleving. Dit is dus geen Disney-avontuur, maar een grimmige, wat afstandelijke karakterstudie van een legende. De uitvoering is goed genoeg, net als het acteerwerk. Al is het de vraag of deze Robin Hood zo populair zal worden als zijn voorgangers.
Metamorfose
In zijn speelfilmdebuut Pig liet regisseur Michael Sarnoski hoofdrolspeler Nicolas Cage veranderen in een bebaarde truffelzoeker. Ook Hugh Jackman is hier vrijwel onherkenbaar als woeste, grijsharige wildeman.